خبرنامه دیزج خلیل

:

حدیث

امام صادق (سلام الله علیه) : صَلاةُ مُتَطَيِّبٍ أفضَلُ مِن سَبعينَ صَلاةً بِغَيرِ طيبٍ. نماز شخص خوشبو برتر از هفتاد نماز بدون بوى خوش است. الصلاة: ص 51 ح 148

خبر تصادفی

اورجعلی حسن نژاد

فردی است بازنشسته ومستمری بگیر تامین اجتماعی ،به بهداشت وفضای سبز پارک ومحوطه گورستان علاقه شدید داشته بدون اینکه چشم داشتی از کسی داشته باشد امورات مربوط به فضای سبزگورستان را با برنامه وسلیقه شخصی که مورد پسند عموم می باشد انجام میدهد وبرای آبیاری گلها ودرختان پارک با مشکلات فراوان از قنات و شهرداری آب تامین میکند وبا سرکشی های روزانه ومرتب مواظب گلها ودرختان گورستان وپارک بوده و انجام عملیات درختکاری – پیوند درختان توت – کندن علفهای وبوته های خاررا از وظایف مهم خود برای اداء وظیفه به زادگاه خود می داند او هیچ وقت از انجام کار خسته نشدن وبلکه روزبروز دلکرمترهم میشود اوفقط یک آروز وخواسته دارد که فرد یا افرادی برای امورات آبیاری پارک وگورستان یک دستگاه پمپ آب خریداری کنند ودر چاه قنات ،جاسازی شود تا به موقع به گلها ودرختان آب داده وآنها را شاداب نگهدارد .

 


ورود به سایت

Written by محمد حسین افتخاری Category: امکانات روستا
Published Date Hits: 2332
Print

انواع وسائل نقلیه موتوری امروزه مانند هواپیماهای غول پیکر، قطارهای برقی سریعالسیر ، کشتی های قارهپیما و ماشینهای مدرن و تندرو مسافرین و کالا ها را در اسرع وقت با سرعت تمام به سوی مقصد حمل وجابجا می نمایند.آبادی دیزج خلیل نیز بی نصیب از وسائط نقلیه موتوری نیست ولی در گذشته این چنین نبود. مسافرین سواره و پیاده در طول راه متحملمشقات زیادی می شدند ،

چنانکه قبل از جنگ جهانی اول اهالی روستا مانند سایر آبادیهای ایران جهت مسافرت و حمل کالا از چهارپایان اهلی  مانند اسب ، الاغ استفاده می کردند و راه ارتباطی این روستا به تبریز و ارومیه از طریق راه مالرو بنام جاده استانبول بود . اکنون جاده مذکور پابرجا ومتروک می باشد.زحمت کشان روستا ، محصولات باغ و مزارع خویش را جمع آوری و بوسیله چهاپایان به منازلشان می آوردند، در مرحله اول مورد نیاز سالانه خانواده را برداشته و مازاد را به خریداران محلی می فروختند .بازرگانان و سوداگران نیز که می خواستند کالای خریداری شده ومازاد خویش را با الاغ به شهر تبریز ببرند ، از همسایه ها الاغ کرایه می کردند وصبح زود مرکبها را علوفه وجود داده و براب توشه راه خودشان نیز نان وپنیر و تخم مرغ آب پز بر می داشتند و بعد طل دو روستای علیشاه ومایان ، هنگام غروب به روستای قرالملک تبریز می رسیدند  ، این مسیر توأم با استراحت بین راهی و صرف نهار درمدت 8 یا نه ساعت پیموده می شد که به گفته سابق یک منزل راه به شمار می آید . شبی را که می بایست در آبادی مذکور بگذرانند ، جهت خلاصی از پشه های موذی تپاله های خشک الاغ را می سوزاندند .

در زمان آغاز جنگ جهانی آول خط راه آهن تبریز شرفخانه (1289-1293)که منشعب از خط راه آهن تبریز- جلفا بوده از جنوب روستای مذکور رد می شد مورد بهره برداری قرار گرفت و رفت آمد مسافرین شبستر وحومه و همچنین حمل ونقل کالا در روزهای دوشنبه وجمعه هر هفته از ایستگاه راه آهن (واغزال) دیزج خلیل بوسیله قطاری که لکوموتیوش با سوخت زغال سنگ حرکت می کرد آغاز گردید . در ایستگاه دیزج خلیل میوه های فصل از قبیل توت سفید شاهتوت ،انگور ، سیب ، گلابی و نظایر آنها از سوی روستاییانبه مسافران قطار عرضه می شد جالبتر از همه  نانها لواش مدور بود از سوی بانو قنبری ، در بسته های ده تایی به معرض فروش گذاشته می شد . بعد از فوت وی پسرش حضرتقلیسالهای سال شغل نان مادرش را ادامه می داد نانهای مدور مذکور که قطر یک وجب و بسیار لذیذ بودند به وسیله مسافران غربت کش به شهر استانبول هم برده می شد.

به طور تقریبی چند دهه پیش راه شوسه شبستر-صوفیان رونق بیشتری یافت و مسافرین با مینی بوس (قاپدی قاچدی) ها رفت و آمد کردند لذا رفته رفته از مسافرین قطار کاسته شد  و اکنو ن مسافرین این منطقه به ندرت از قطار استفاده می کنند .      


شما اجازه ارسال نظر را ندارید

logo-samandehi