خبرنامه دیزج خلیل

:

حدیث

حضرت محمد صلى الله عليه و آله و سلّم : إنَّ العبدَ لَيَرفَعُ يَدَهُ إلى اللّه ومَطعَمُهُ حَرامٌ ، فكيفَ يُستَجابُ لَهُ وهذا حالُهُ ؟! همانا بنده دستش را (براى دعا) به درگاه خدا بالا مىبرد در حالى كه خوراكش حرام است ؛ با چنين حالى ، چگونه دعايش مستجاب شود ؟. إرشاد القلوب : 149 منتخب ميزان الحكمة : 196

خبر تصادفی

فیلم پرواز کبوتر

فیلم پرواز کبوترکی آماده اکران خواهد شد؟


ورود به سایت

Written by محمد حسین افتخاری Category: امکانات روستا
Published Date Hits: 2910
Print

در گذشته های دور در روستای دیزج خلیل جهت روشنایی در تاریکی از پیه سوز استفاده می کردند .پیه سوز نوعی ظرف سفالین یا فلزی گود پایه دار بود که به درون آن روغن حیوانی یا گرچک و یا روغن

بزرگ ریخته وفتیله اش را با چخماق (سنگ آتش زنه) روشن می نمودند گر چه نور پیه سوز لرزان وبردی نداشت ولی چاره چه بود؟سالها بعد مسگران چراغ مسی به نام جلّاده یا راحتی ساختند که روشنایی بیشتری داشت .ابزار نامبرده بسیار ساده وعبارت از4قطعه بشرح ذیل بود : قسمت پائینش به شکل بشقاب وارونه بود که به یک دستگیره لوله ای 15-10سانتیمتری متصل بود سرچراغ نیز شبیه پیاله های ماست خوری دهان گشاد بود که بر روی آن یک نعلبکی کنگره دار فلزی می گذاشتند و درونش را پر از روغنهای یادشده می نمودند و چند فتیله در نعلبکی جا می دادند و نوک هر کدام را از یک کنگره بیرون نهاده ، روشن می کردند. معمولاً جهت صرفه جویی در روغن که با مشکلات زیادی تولید می شد، اهل منزل از یک رشته فتیله استفاده می نمودند ولی اگر مهمان می رسید فتیله دوم و سوم را روشن می کردند وجهت پاک کردن نوک فتیله از یک قیچی بسیار ساده استفاده می کردند .


شما اجازه ارسال نظر را ندارید

logo-samandehi