• vtem news box
  • vtem news box
  • vtem news box
  • vtem news box
  • vtem news box

خبرنامه دیزج خلیل

:

حدیث

امام علی علیه السلام: مَنْ غاظَكَ بِقُبْحِ السَّفَهِ عَلَيْكَ، فَغِظْهُ بِحُسْنِ الْحِلْمِ عَنْهُ هر كس با زشتىِ سبكسرى تو را خشمگين كرد تو با زيبايى بردبارى او را به خشم آور غررالحكم / حدیث 8620

خبر تصادفی

محمد علی نقابی

محمد علی نقابی

در یک خانواده کشاورز در تاریخ 4/4/1317 خورشیدی در دیزج خلیل چشم به جهان گشود بعد از گذراندن پنج کلاس تحصیلات ابتدایی جهت تامین زندگی در تابستان 1328 به همراه پدر غربتکش اش شادروان عباسعلی نقابی راهی شهر افسانه ای استانبول ش>>>.......

ورود به سایت

نوشته شده توسط محمد حسین افتخاری دسته: امکانات روستا
نمایش از 12 تیر 1391 بازدید: 3290
پرینت

انواع وسائل نقلیه موتوری امروزه مانند هواپیماهای غول پیکر، قطارهای برقی سریعالسیر ، کشتی های قارهپیما و ماشینهای مدرن و تندرو مسافرین و کالا ها را در اسرع وقت با سرعت تمام به سوی مقصد حمل وجابجا می نمایند.آبادی دیزج خلیل نیز بی نصیب از وسائط نقلیه موتوری نیست ولی در گذشته این چنین نبود. مسافرین سواره و پیاده در طول راه متحملمشقات زیادی می شدند ،

چنانکه قبل از جنگ جهانی اول اهالی روستا مانند سایر آبادیهای ایران جهت مسافرت و حمل کالا از چهارپایان اهلی  مانند اسب ، الاغ استفاده می کردند و راه ارتباطی این روستا به تبریز و ارومیه از طریق راه مالرو بنام جاده استانبول بود . اکنون جاده مذکور پابرجا ومتروک می باشد.زحمت کشان روستا ، محصولات باغ و مزارع خویش را جمع آوری و بوسیله چهاپایان به منازلشان می آوردند، در مرحله اول مورد نیاز سالانه خانواده را برداشته و مازاد را به خریداران محلی می فروختند .بازرگانان و سوداگران نیز که می خواستند کالای خریداری شده ومازاد خویش را با الاغ به شهر تبریز ببرند ، از همسایه ها الاغ کرایه می کردند وصبح زود مرکبها را علوفه وجود داده و براب توشه راه خودشان نیز نان وپنیر و تخم مرغ آب پز بر می داشتند و بعد طل دو روستای علیشاه ومایان ، هنگام غروب به روستای قرالملک تبریز می رسیدند  ، این مسیر توأم با استراحت بین راهی و صرف نهار درمدت 8 یا نه ساعت پیموده می شد که به گفته سابق یک منزل راه به شمار می آید . شبی را که می بایست در آبادی مذکور بگذرانند ، جهت خلاصی از پشه های موذی تپاله های خشک الاغ را می سوزاندند .

در زمان آغاز جنگ جهانی آول خط راه آهن تبریز شرفخانه (1289-1293)که منشعب از خط راه آهن تبریز- جلفا بوده از جنوب روستای مذکور رد می شد مورد بهره برداری قرار گرفت و رفت آمد مسافرین شبستر وحومه و همچنین حمل ونقل کالا در روزهای دوشنبه وجمعه هر هفته از ایستگاه راه آهن (واغزال) دیزج خلیل بوسیله قطاری که لکوموتیوش با سوخت زغال سنگ حرکت می کرد آغاز گردید . در ایستگاه دیزج خلیل میوه های فصل از قبیل توت سفید شاهتوت ،انگور ، سیب ، گلابی و نظایر آنها از سوی روستاییانبه مسافران قطار عرضه می شد جالبتر از همه  نانها لواش مدور بود از سوی بانو قنبری ، در بسته های ده تایی به معرض فروش گذاشته می شد . بعد از فوت وی پسرش حضرتقلیسالهای سال شغل نان مادرش را ادامه می داد نانهای مدور مذکور که قطر یک وجب و بسیار لذیذ بودند به وسیله مسافران غربت کش به شهر استانبول هم برده می شد.

به طور تقریبی چند دهه پیش راه شوسه شبستر-صوفیان رونق بیشتری یافت و مسافرین با مینی بوس (قاپدی قاچدی) ها رفت و آمد کردند لذا رفته رفته از مسافرین قطار کاسته شد  و اکنو ن مسافرین این منطقه به ندرت از قطار استفاده می کنند .      

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

پنج شنبه, 30 فروردين 1397

پروانه انتشار پایگاه خبری دیزج خلیل

شما اینجا هستید:   صفحه اصلیامکانات روستاوسایط نقلیه
logo-samandehi