• vtem news box
  • vtem news box
  • vtem news box
  • vtem news box
  • vtem news box

خبرنامه دیزج خلیل

:

حدیث

حضرت علی علیه السلام اَلْخَيْرُ لا يَفْنى؛ كار خير هرگز فانى نمى شود. شرح غررالحكم: ج 1، ص 229

خبر تصادفی

تصویری گویا

تصویری

شادروان حاج محمود مرندی پیشکوت اقدامات عمرانی ورفاهی دیزج خلیل و داود حیرانی جوان متعهد سیدلوی که در احسان پدرومادر خود وضو خانه وسرویس بهداشتی در گورستان سیدلو احداث کردند

ورود به سایت

نوشته شده توسط محمد حسین افتخاری دسته: امکانات روستا
نمایش از 12 تیر 1391 بازدید: 3192
پرینت

در گذشته های دور در روستای دیزج خلیل جهت روشنایی در تاریکی از پیه سوز استفاده می کردند .پیه سوز نوعی ظرف سفالین یا فلزی گود پایه دار بود که به درون آن روغن حیوانی یا گرچک و یا روغن

بزرگ ریخته وفتیله اش را با چخماق (سنگ آتش زنه) روشن می نمودند گر چه نور پیه سوز لرزان وبردی نداشت ولی چاره چه بود؟سالها بعد مسگران چراغ مسی به نام جلّاده یا راحتی ساختند که روشنایی بیشتری داشت .ابزار نامبرده بسیار ساده وعبارت از4قطعه بشرح ذیل بود : قسمت پائینش به شکل بشقاب وارونه بود که به یک دستگیره لوله ای 15-10سانتیمتری متصل بود سرچراغ نیز شبیه پیاله های ماست خوری دهان گشاد بود که بر روی آن یک نعلبکی کنگره دار فلزی می گذاشتند و درونش را پر از روغنهای یادشده می نمودند و چند فتیله در نعلبکی جا می دادند و نوک هر کدام را از یک کنگره بیرون نهاده ، روشن می کردند. معمولاً جهت صرفه جویی در روغن که با مشکلات زیادی تولید می شد، اهل منزل از یک رشته فتیله استفاده می نمودند ولی اگر مهمان می رسید فتیله دوم و سوم را روشن می کردند وجهت پاک کردن نوک فتیله از یک قیچی بسیار ساده استفاده می کردند .

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

چهارشنبه, 21 آذر 1397

پروانه انتشار پایگاه خبری دیزج خلیل

شما اینجا هستید:   صفحه اصلیامکانات روستاروشنایی
logo-samandehi